BLOG 5           October 2018

De opening van Zwanenzang op 29 september was geweldig; warm, liefdevol en gewoon gezellig. Een mooie dag.

Adriaan hield een mooi openingswoord dat ik bijsluit, als ook wat foto’s.

 

BLOG 4           September 2018

Terwijl ik hard aan het werk ben ter voorbereiding op de expositie in Rotterdam organiseer ik ook etentjes. Vorige week nodigde ik goede vrienden uit en deelden we de ontwikkelingen van de afgelopen tijd. Zo liet ik ook even de recente doeken van de zwanen zien en was verrast door de reactie van Asrin.

Terwijl we in het atelier stonden tussen de schilderijen vertelde zij dat ze de eerste schilderijen van de zwanen helemaal niet begrepen had. Ze kon haar vinger er niet op leggen waarom ik ze had gemaakt.

In het kort vertelde ik dat ik dat vaak eigenlijk zelf ook niet weet, maar dat ik enkele dagen eerder een bijzondere ervaring had. Ik ga wekelijks naar Pilates en lag op mijn rug op een matje toen mijn gedachten naar Leda en de zwaan gingen en de volgende gedachte opkwam. “Ik ben Leda en de zwaan zelf”, zei ik, “in het eerst doek hing ik voor dood in mijn eigen armen, toen begon ik mijzelf te helen, daarna begon ik mijzelf te koester en uiteindelijk te beminnen. En de hele serie is gemaakt rondom de behandelingen tegen een dodelijke ziekte, is dat geen raar verhaal?”

Asrin was stil en toen ik haar aankeek zag ik hoe haar ogen volstroomden met tranen. Ik omarmde haar en zo stonden we een tijdje tussen het werk.

Wat er precies gebeurde weet ik niet, maar later schreef zij: “Ik had natuurlijk een paar van de schilderijen gezien, maar toen ik het laatste doek die je hebt gemaakt in je atelier zag, voelde ik mij heel erg emotioneel. Ik begreep de zwanen eerder niet helemaal. Nu is iedere detail van die schilderijen belangrijk voor mij. Ineens zag ik alles heel duidelijk. Het klinkt misschien allemaal vaag, maar ik ben sinds zondag veel met mijn gedachten bij de schilderijen, jou en mij geweest. De zwanen vertellen nu een verhaal. Ik denk dat als ik voor die schilderijen zou zitten en zou moeten schrijven over hoe ik mijzelf met de schilderijen associeer, dan kan ik dat nu pagina’s lang doen.”

De serie van de zwanen is voltooid nu. En ik verheug mij ze te kunnen laten zien.

BLOG 3           Augustus 2018

Ze is een van de grootste geschenken die het leven mij gaf, Rosaline, 29 jaar geleden geboren en sindsdien een aanwezigheid die ik voor geen goud wil missen. Ze is vanaf het eerste moment model en levert vaak sprankelende verrassingen op. Zo fotografeert ze graag en maakte deze kleine video toen Alf Mertens kwam fotograferen. Zo heerlijk.

BLOG 2            July 2018

Mensen kunnen mij enorm inspireren. Zo werd ik enkele jaren geleden bezocht door een jonge ondernemer die mij zo wist te boeien dat ik een schilderij maakte waarin ik zijn twee grootste liefdes verenigde. Professioneel heeft hij een bedrijf dat zich richt op de markt van 3D geprinte schedelimplantaten. Privé ontmoette hij, in de periode waarin ik hem leerde kennen, de liefde van zijn leven. Ik kreeg van hem toen zowel een rondleiding in zijn bedrijf als dat hij mij voorstelde aan een bloedmooie jonge vrouw. Beiden maakten grote indruk op mij. Het was de liefde die ik voelde en herkende die mij vervolgens in beweging brachten. De liefde om iets goed te doen voor anderen, om van betekenis te willen zijn. De schedelimplantaten zijn van grote betekenis in de medische wereld. De vriendin was niet zomaar een mooie vrouw om van te houden, maar iemand waar hij de verantwoordelijkheid voor voelde om van te blijven houden. Door dik en door dun.

Ik maakte toen een schilderij van haar waarbij ik een schedelimplantaat in de vorm van een hart in haar hoofd schilderde. Het schilderij kreeg de titel Look with love. En het doet zijn werk 😉 Het heeft al op verschillende plekken gehangen en ik heb er al vele mooie reacties op gehad.

BLOG 1          July 2018

Heb je ooit je haren verloren?

Ik wel.

Ik verloor ze twee jaar geleden door de behandelingen tegen een dodelijk ziekte.

Hoewel haren in het niet vallen bij vele andere dingen die je in je leven kunt kwijtraken was het vreugdevol te zien dat ze langzaam weer terug kwamen, samen met mijn conditie. Na een jaar groei en herstel van wat ik mijn lichamelijk dieptepunt kan noemen, was ik blij met mijn nieuwe ik. Toen kwam ook het besef dat wat ik meemaakte mij fundamenteel heeft veranderd. In positieve zin; ik ben toch zó bij met elke dag, elk uur, elke minuut… met nu nu nu. Want dit moment is alles wat je hebt, meer is er niet. Geloof mij.

Die nieuwe haren heb ik natuurlijk laten fotograferen.

Foto Alf Mertens, 2018